My tongue will tell the anger of my heart

Μουνί!

Πούτσος. Καυλί. Αρχίδια. Ψωλή!

Καριόλα. Γαμιόλα. Παρτόλα!

Γαμιέσαι. Ναι γαμιέσαι!

Τον παίρνεις!

Ψόφα κι εσύ πούστη! Το μουνί της μάνας σου! Σε γαμάω!

Ναι! Σε γαμάω!

Σας γαμάω βαζέλιααααα !!!!!!!!!!

Σας γαμάω!!!

My tongue will tell the anger of my heart, or else my heart concealing it will break

 H γλώσσα μου θα πει τον θυμό της καρδιάς μου, ειδάλλως η καρδιά μου καταπίνοντάς τον θα σπάσει

                                                             Πράξη 4, Σκηνή 3, Το ημέρωμα της Στρίγγλας. 

Είναι μήνες τώρα που θέλω να γράψω όμως κάθε φορά που καθόμουν στον υπολογιστή ένιωθα μπλοκαρισμένος. Είχα σημειώσει διάφορα πράγματα με τα οποία ήθελα να ασχοληθώ όμως στην πράξη, όταν πήγαινα να δακτυλογραφήσω κάτι, μου ήταν αδύνατο. Ακόμα χειρότερα, τις ελάχιστες φορές που έγραφα κάποιο κείμενο ήταν όπως αυτά τα κείμενα που σιχαίνομαι να διαβάζω, γραμμένα από κάποιον μαλάκα ο οποίος μιμούμενος έναν άλλο μαλάκα πιστεύει πως έχει για κάποιο λόγο εντρυφήσει στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα και έχει πολλά να πει για τα προβλήματα των άλλων. Μιλάμε για το είδος αυτού του μαλάκα που πιστεύει πως η οθόνη του υπολογιστή του είναι το παράθυρο ενός ψηλού, μοναχικού πύργου από όπου μπορεί να επιθεωρεί  τα πλήθη αναμασώντας αποφθέγματα και ξένες ιδέες, όμως στο τέλος καταλήγει πάντα να τελειώνει μόνος του μπροστά από την οθόνη, μερικές φορές κλαίγοντας, ή ακόμα ψελλίζοντας ‘μανούλα’ στο σκοτάδι.

Είναι η φυλή του μαλάκα στην οποία ανήκω. Γιατί να το αρνηθώ.    

Η έπαρση και δη η πνευματική έπαρση είναι μια από τις πιο ύπουλες ασθένειες. Σε προσβάλλει αθόρυβα, χωρίς πολύ έντονα συμπτώματα. Ίσως να χαμογελάς αυτάρεσκα ή να νιώθεις θλίψη για τον τρόπο που εξελίσσεται ο κόσμος. Η εμπειρία μου μου έχει δείξει πως συνήθως οι ψωνισμένοι άνθρωποι θα δείξουν μια απαξία για τα πιο πρακτικά ζητήματα και σίγουρα θα αποφύγουν εκδηλώσεις ή τελετουργικά στα οποία συμμετέχει πολύς κόσμος.

Το θέμα με την έπαρση, όσο ακίνδυνη κι αν φαίνεται, είναι πως στην ουσία θρέφεται με την δυστυχία σου. Όσο εσύ ίπτασαι μέσα στην ονειρική σαπουνόφουσκα σου, ο αληθινός σου εαυτός παραμένει το ίδιο αδέξιος και μοναχικός και δυστυχισμένος και το χειρότερο από όλα του έχεις πνίξει τη φωνή προκειμένου να μην εκφράσει τον θυμό του και αποκαλυφθείς.

Οδύσσεια

Πριν μερικούς μήνες διάβασα ένα πολύ ωραίο δοκίμιο για την Οδύσσεια του Ομήρου γραμμένο από τον Μέντελσον Ντάνιελ, έναν εβραϊκής καταγωγής Αμερικάνο φιλόλογο. Ονομάζεται ‘Μια οδύσσεια, ένας πατέρας, ένας γιος, ένα έπος’ και κυκλοφορεί μεταφρασμένο από τις εκδόσεις Πατάκη. Έχω διαβάσει αρκετά συγγράμματα για την Οδύσσεια όμως σίγουρα αυτό είναι ένα βιβλίο που ξεχωρίζει για τον εξαιρετικό τρόπο με τον οποίο πλέκει τα προσωπικά βιώματα του συγγραφέα με τη δομή και την σημασία του έπους. Αυτό που μου τράβηξε περισσότερο την προσοχή είναι η ιδιαίτερη αναφορά που κάνει ο Μέντελσον στο τρόπο που ξεκινάει το έπος.

Άνδρα, μοι ένεπε μούσα…

Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Μέντελσον, είναι ένας παράξενος τρόπος για να ξεκινήσεις ένα έπος, κάνοντας μια απροσδιόριστη αναφορά σε έναν άνδρα, χωρίς να πεις το όνομα του και οποιαδήποτε άλλη πιο συγκεκριμένη λεπτομέρεια για την καταγωγή του ή την οικογένεια του. Αφήνεται κατά κάποιο τρόπο μια υπόνοια πως αυτός ο ήρωας θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε άνδρας, ένας οποιοσδήποτε στρατιώτης που μετά τον τρωικό πόλεμο δεν μπόρεσε να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Σύμφωνα με τον Μέντελσον η Οδύσσεια είναι ένα έργο το οποίο πραγματεύεται όλα τα στάδια της ζωής ενός άνδρα.  Είτε αυτό του γιού στο πρόσωπο του Τηλέμαχου, είτε του πατέρα στο τέλος της Οδύσσειας όταν Τηλέμαχος και Οδυσσέας ενώνουν τις δυνάμεις τους για να σκοτώσουν τους μνηστήρες, είτε του άνδρα που έχει χάσει τον προσανατολισμό του, όπως ο άνδρας της πρώτης φράσης του προοιμίου.

Είναι ένας άνδρας χωρίς ταυτότητα, χωρίς όνομα. Ένας άνδρας που ούτε πέθανε όπως οι άμυαλοι σύντροφοί του, ούτε όμως μπόρεσε να γυρίσει στην πατρίδα του. Κάποιος που βρίσκεται σε μια  παράξενη limbo, ζώντας με μια γυναίκα, την Καλυψώ, που φαινομενικά έχει όλα τα χαρακτηριστικά της συντρόφου που ίσως να αναζητά. Υφαίνει κι αυτή τον αργαλειό της όπως η Πηνελόπη και τον αγαπά με πάθος, όμως ζει μέσα σε μια σπηλιά μακριά από τους ανθρώπους και εφόσον χορταίνει με νέκταρ και αμβροσία μάλλον δεν είναι και πολύ αληθινή.

Αυτό που σκέφτηκα είναι πως ο Οδυσσέας του προοιμίου μοιάζει πάρα πολύ με εμένα.

Άνδρα, μοι ένεπε μούσα

Δεν είμαι πια νέος αλλά δεν έχω γεράσει. Οι περισσότεροι συνομήλικοί μου έχουν κάνει οικογένειες όμως εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να σχετιστώ με μια γυναίκα για πολύ μεγάλο διάστημα. Η μεγαλύτερη μου σχέση ήταν σχεδόν τρία χρόνια με μια κοπέλα πολύ νεότερη μου. Ήταν η δική μου Καλυψώ. Με αγαπούσε όμως εγώ ένιωθα πως κάτι δεν είναι αληθινό. Ένιωθα φυλακισμένος. Χωρίσαμε το καλοκαίρι. 

Νιώθω χαμένος. Νιώθω πως δεν έχω φτάσει ακόμα, δεν είμαι ακόμα αυτός που αληθινά είμαι. Έχω μια δουλειά που μου αρέσει όμως το αληθινό μου πάθος είναι η λογοτεχνία. Πέρσι κατάφερα να ολοκληρώσω το πρώτο μου μυθιστόρημα. Το έστειλα σε εκδότες όμως δέχθηκα μόνο αρνητικές απαντήσεις. Έκανα μερικές διορθώσεις και το ξαναέστειλα και τώρα περιμένω. Πιστεύω πως είναι πολύ καλό όμως με τρομάζει που μέχρι τώρα δεν το αναγνωρίζει κανένας άλλος εκτός από τον αδερφό μου.

Νιώθω ευάλωτος. Σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα έχω έντονες συναισθηματικές μεταπτώσεις ως συνέπεια της συναισθηματικής διαταραχής που κληρονόμησα από τα έντονα παιδικά μου χρόνια. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο όλο αυτό να έχει καλή κατάληξη.

Νιώθω γυμνός. Ένας άνδρας, ένας μαλάκας χωρίς προοπτική. Απροστάτευτος, έμπλεος μέσα σε έναν ατελείωτο ωκεανό από σκέψεις και αναμνήσεις. Πολλές φορές εναποθέτω όλες τις ελπίδες μου στους Θεούς. Αναρωτιέμαι αν μπορούν να με ακούσουν. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να μονολογεί όταν πηγαίνω για τρέξιμο στην παραλία. Κάνω επίκληση στις δυνάμεις τους. Φαντάζομαι την θεά Αθηνά να περιμένει πίσω από τα σύννεφα.

Ίσως να μην ενδιαφέρει κανένα

Όταν πρωτοξεκίνησα το μπλογκ μου ήταν πολύ εύκολο να εκθέτω τον εαυτό μου. Η έκθεση εκείνη μου έδωσε σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Άρχισα να κάνω πράγματα. Πράγματα που φοβόμουν μέχρι τότε να κάνω. Ολοκλήρωσα το βιβλίο μου, το έστειλα σε εκδότες, συνδέθηκα συναισθηματικά με μια κοπέλα.  Για κάποιο λόγο εκείνη η ειλικρίνεια αντί να με καταστρέψει έβαλε τη ζωή μου σε τάξη. Φώτισα το σκοτεινό μου κόσμο, έβγαλα αναμνηστικές φωτογραφίες με όλους τους δαίμονες μου και έμαθα να ζω μαζί τους. Όμως σύντομα επέστρεψα στον παλιό καλό μου εαυτό. Σύντομα περιχαρακώθηκα πίσω από μια ηλίθια έπαρση που δεν με οδηγούσε πουθενά. Συσσώρευσα απίστευτη οργή. Είναι μια οργή που ακόμα και τώρα ξεχειλίζει μέσα μου.

Συνεχίζω να κοιτάζω ακόμα και τώρα από το ηλεκτρονικό παράθυρο του ψηλού, μοναχικού μου πύργου. Κοιτάζω το ατελείωτο πλήθος των ανθρώπων. Μόνο που δεν νιώθω οίκτο για τις ζωές τους, ούτε έχω ετοιμάσει συμβουλές για να τους βοηθήσω να βάλουν την ζωή τους σε τάξη όσο εγώ θα αυνανίζομαι κλαίγοντας μπροστά από τον υπολογιστή. Αυτή τη φορά θα είμαι ειλικρινής.

Γαμιέστε όλοι. Τα λέμε ξανά.  

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s